Chapitro XXXV

Pinochio trovas en Sharko... quan lu trovas ? Lektez ta chapitro e vi deskovros lo.

Pinochio, lor adiir lua bona amiko la atuno, marcheskis en la obskureso per vacilanta-maniero, pazope, en la korpo di Sharko, a la fora mikra lumo.

Dum la marchado lua pedi barbotis adsur flako plena de grasoza e glitigiva aquo di qua intensa odoro esis sama kam ta di peskito fritita.

Lor lua proximesko a la lumo, olua klareso plugrandeskis til ke pos la marchado fine lu arivis apud la lumo... quon lu trovis? Vi ne povus divinar lo malgre ke vi probez sucesar mil foyi: lu trovis mikra tablo, sur olu esis acendita kandelo stekita en verda botelo, e sidanta, apud la tablo, esis oldulo tre blanka, tam blanka kam nivo o kam kremo batadita. La oldulo mastikeskis mikra fishi vivanta, tante vivanta ke ula fishi sucesis eskapar de lua boko.

Pro vidar la oldulo, la joyo di Pinochio esis tante granda e neexpektita ke la pupeo preske delireskis. Pinochio volis ridar, volis plorar, volis dicar tre multa kozi; tamen lu nur esis kapabla balbutar sensenca frazi. Fine lu sucesis emisar joyo-krio e kun lua brakii separita lu lansis su a la kolo di la oldulo por embracar lu, dume Pinochio klamis:

-Ho ! Kara patro mea ! Fine me trovas vu ! Me nulatempe itere abandonos vu, nulatempe, nulatempe !

-Ka mea okuli ne trompas me ? -dicis la oldulo frotanta lua okuli-. Ka vere vu esas mea kara Pinochio ?

-Yes, yes, esas me, esas me ipsa ! E ka vu ja pardonis me ? Ka no ? Ho, patro mea, quante bona vu esas !... E pensar ke me, kontree... Ho ! Se vu savus quanta desfelicaji eventis a me, e quante multe me agis eroroze ! En la dio ke vu, povra patro mea, vendis vua jaketo por komprar skolo-libreto por ke me povez asistar la skolo, me eskapis intence irar a la pupei-teatro, e la pupeestro volis jetar me a la fairo por rostar bone mutono, e pose lu donacis a me kin ora moneto-peci por ke me donez oli a vu, ma me trovis Kato e Foxo qui duktis me a la albergo di la reda kreveto, ibe li manjis quale hungroza volfi, e kande en la nokto me ekiris la albergo, asasinisti persequeskis me, me sempre avan li, e li kurante dop me, e me avan li, e li duris la persequado dop me, til ke fine li kaptis me e pendigis me de brancho di la Granda Querko, ube la belega yunino di qua hararo esas blua transportigis me en karoso apud lu, e kande la mediki vizitis me li dicis nemediate: "Se lu ne esas mortinta, lore lu esas vivanta", e lore me nevolunte dicis mentiajo do mea nazo plulongigeskis e me ne povis ekirar la chambro, e me iris kun Foxo e Kato intence enterigar quar ora moneto-peci, nam un moneto-pecon me spensis en la albergo, e la papagayo rideskis, e me ne trovis la duamil moneto-peci, e kande judiciisto savis ke mea ora moneto-peci furtesis, lu decidis enkarcerigar me, por kontentigar la furtisti, e fine me ekiris la karcero e me vidis grapo de vit-beri en agro, ma me kaptesis da fera kaptilo e la rurano metis hundo-koliaro a me por ke me laborez kom gardista hundo en lua haneyo, ma fine lu saveskis pri mea inocenteso do lu permisis a me forirar, e la serpento, kun fumurifanta kaudo, rideskis e veino di olua pektoro krevis, e tale me retroiris a la hemo di la belega yunino, elqua mortis, e la kolombo, qua vidis me ploranta, dicis a me: "Me vidis vua patro konstruktanta kanotacho por irar serchar vu", e me dicis a la kolombo: "Me esus maxim felica se anke me havus ali", e lu dicis a me: "Ka vu volas irar apud vua patro", e me dicis a lu: "Ton me volas, ma qua portos me apud lu ?", e la kolombo dicis a me: "Me ipsa portos vu", e me dicis: "Quale ?", e lu dicis a me: "Kavalkez me", e tale ni flugis dum la tota nokto, e ye la matino omna maristi qui regardis a la maro, dicis a me: "Esas kompatinda patro en kanotacho, ed ilu esas drononta", e me, de fora disto, nemediate rikonocis lu, mea kordio helpis me en la rikonoco, e me advokis lu por ke lu retrovenez a la plajo...

-Anke me rikonocis vu -dicis Jepeto-, e volunte me retroirabis a la plajo, ma, quale ? La maro esis plena de ondegi, e furioza ondo renversis la kanoto. Lore hororoza Sharko, qua esis proxim me, kande lu vidis me en la aquo, lu rapide natis a me e kun lua lango kaptis me e pose glutis me, quale se me esus vermicelo.

-Depos quanta tempo vu esas en la Sharko ? -questionis Pinochio.

-De ta dio til hodie, cirkum du yari; du yari, mea kara Pinochio, olqui por me esis tam longa kam du yarcenti !

-E quale vu sucesis vivar hike ? Ed ube vu trovis la kandelo ? E qua donis a vu la alumeti por acendar la kandelo ?

-Nun me explikos omno a vu. Savez ke la sama burasko olqua renversis mea kanoto, anke sinkigis vari-navo. Omna maristi salvesis, ma la navo dronesis, e Sharko, qua ta dio maxim multe hungris, anke glutis la navo pos glutir me...

-Quo ? Ka Sharko glutis la navo per un sola bokedo ? -questionis surprizita Pinochio.

-Yes, la tota navo glutesis per un sola bokedo; e Sharko nur sputis la granda masto pro ke olu esis inter lua denti. Fortunoze la barko esis plena de karno konservita en stana buxi, de galeti, to esas, de la pano di la maristi, de boteli de vino, de sika vitberi, de fromajo, de kafeo, de sukro, de kandeli ek vaxo e de buxi kontenanta alumeti. Kun ta abundanta vari me povis vivar dum du yari; ma preske omna vari ja exhaustesis, la nutrivi-armoro esas vakua e ta kandelo, quan vu vidas, esas la lasta...

-E ka pose ?...

-Pose, kara filio, la obskureso...

-Do, kara patro -dicis Pinochio-, ni ne plus disipez nia tempo. Ni devas pensar pri quale eskapar de Sharko tam balde kam posibla...

-Eskapar ?... Quale ?

-Ni devas saltar a la maro de la boko di Sharko, e natar...

-Bona projeto, ma, kara Pinochio, me ne savas natar.

-Ka to importas ? Vu kavalkos me sur mea shultri, me bone natas, do sekure me portos vu a la plajo.

-Iluziono, kara puero ! -dicis Jepeto dum ke lu agitis lua kapo e ridetis kun melankolio-. Kad esas posibla ke pupeo, di qua alteso esas cirkum un metro, povas havar forco tante granda por portar me sur lua shultri?

-Probez ! Pluse, se onu skribis en la cielo ke ni devas mortar, adminime ni havos la konsolaco de mortar kune, embracita.

E sen parolar pluse, Pinochio prenis la kandelo e marchante avane, por bone lumizar la voyo, dicis a lua patro:

-Venez dop me e ne plus pavorez.

Tale li marchis dum multa tempo, trairis la korpo e la stomako di Sharko. Ma kande li arivis apud la granda fauco di la monstro, li haltis lua marchado por observar la cirkumaji e profitar la instanto maxim apta por eskapar.

Vi omna devas savar ke Sharko esis tre olda e lu esis astmiko e sufris pro kordio-palpitado, do lu oblige dormas kun lua boko tote apertita; yen pro quo de la fauco di Sharko Pinochio povis vidar granda parto de la steloza cielo e belega luno.

-Ta esas la oportuna instanto por eskapar -susuris Pinochio a lua patro-. Sharko dormas quale muso, la maro esas tranquila e la nokto lumoza pro la luno-lumo. Venez, kara patro, venez pos me e ye poka tempo pos nun ni esos salvita.

Nemediate li acensis la fauco di la marala monstro e kande li arivis a la boko, li marcheskis lente adsur la lango, olqua esis tante larja kam avenuo di gardeno. Li ja esis pronta por saltar a la maro, ma subite Sharko sternutis, e pro la sternuto la monstro agitis su tante violente ke Pinochio e Jepeto falis aden la stomako di Sharko.

La falo extingis la flamo di la kandelo, do la tota obskureso esis cirkum la patro e lua filio.

-E ka nun...? -questionis serioza Pinochio.

-Nun, kara puero, ni esas tote perdita.

-Ka perdita ? Pro quo ? sizez mea manuo, kara patro, ed atencez ne mispazar !

-Adube vu duktas me ?

-Ni devas itere probar eskapar. Venez kun me e ne pavorez.

Jus ton dicis, Pinochio sizis la manuo di lua patro e marchante kune itere acensis la fauco di la monstro, trairis olua lango e la tri serii de denti. Ma ante saltar a la maro, la pupeo dicis a lua patro:

-Kavalkez sur mea dorso, ed embracez me forte. Pose me ja savas quale me devas agar.

Kande Jepeto kavalkis sur la dorso di Pinochio, la pupeo saltis a la maro e nateskis. La maro esis tam serena kam kuveto plena de oleo, la luno splendide brilis e Sharko profunde dormadis, tante profunde ke mem kanono-pafo ne povus vekigar lu.