Chapitro XXXI

Pos kin monati de ociema vivo, surprizita Pinochio remarkas ke asno-oreli spriceskas de lua kapo, e lu transformeskas ad asno, kaudo inkluzita.

Fine la dilijenco arivis tote silence pro ke olua roti parkovresis da stupo e shifoni. Dilijencon tiris duadek pari de asni, omni samgranda ma kun diferanta pilaro-koloro. Ula asni esis grizea, altra blanka, altra griza jaspatre, altra striizita flave e blue.

Ma kurioze la duadek pari de asni pedo-vestizesis per ledra boti blanka, quala ti quin uzas la viri, vice ferizesir. E ka la dilijenco-duktisto ?...

Vi imaginez mikra viro plu larja kam alta, mola, uncioniva quale butro-bulo, kun pomo-vizajo e mikra boko sempre ridetanta; e kun voco subtila e karezanta quale miaulado di kato olqua demandas ulo de olua mastrino.

Omna pueri, jus vidir ilu, divenis amoza a lu e li volis ke la duktisto permisez a li enirar la dilijenco por transportesor a ta marveloza loko, di qua nomo en la mapi esas "Lando de la Ludili".

Fakte la dilijenco esis tote plena de pueri evanta de ok yari til dek e du yari, ula pueri sur la altra, amasigita quale marinita sardini en poto. Do la pueri ne voyajis komfortoze, li preske ne povis respirar, ma nulu dicis "aye !", nulu plendis nek lamentis. Li konsolacis su nam pos poka hori li arivos a lando sen libri, sen skoli e sen docisti. To felicigis li tante multe ke por li ne plus existas la jeneso, la amasigo, la hungro, la dursto nek la somnolesko.

Kande la duktisto haltigis lua dilijenco, lu turnis su a Mecho e kun mil gesti e ridante questionis a la puero:

-Dicez, kara puero, kad anke vu volas venar a ta fortunoza lando?

-Ya me volas irar adibe.

-Me avertas vu ke esas nula plaso vakua, videz, la dilijenco esas plena de pueri !...

-Pacienteso ! -dicis Mecho-, se esas nula vakua plaso lore me sideskos sur stango di la dilijenco.

E per salto Mecho sidis kavalke sur stango.

-E vu, mea amo... -dicis la mikra viro maxim polite a Pinochio- quon vu agos? Ka vu voyajos kun ni, o ka vu restos hike ?

-Me restas hike -respondis Pinochio-. me volas retroirar a mea hemo, me volas studiar ed esar la maxim laborema en la skolo, quale agas omna bona pueri.

-To esez profitoza a vu !

-Pinochio -lore dicis Mecho-, fidez a mea paroli; venez kun ni, e ni esos felica.

-No, no, no !

-Venez kun ni, e ni esos felica ! -klamis kore quar pueri de la dilijenco.

-Venez kun ni, e ni esos felica ! -klamis kore cent pueri de la dilijenco.

-E se me iras kun vi, lore quon dicos mea kara Feino? -dicis la pupeo qua chanjeskis lua opiniono.

-Vu ne plus tormentez vua kapo, pensez ke ni iras a lando ube ni povos senrestrikte trublar omno de la jornesko til la noktesko.

Pinochio ne respondis, ma sospiris, pose lu itere sospiris, e lu triesmafoye sospiris; fine lu dicis:

-Ube esas vakua plaso? anke me iros kun vi !

-Esas nula plaso vakua -dicis la mikra viro- ma, por montrar ke ni multe amas vu, me povas cedar a vu mea plaso sur la duktisto-benko...

-E ka vu ?

-Me voyajos pede.

-No, vere me ne povas permisar lo. Me preferas kavalkar un ek ta asni ! -klamis Pinochio.

E nemediate Pinochio proximigis su a la dextra asno di la unesma paro intence kavalkar olu; ma la animalo subite turnis olua kapo a Pinochio e muzelo-frapis la stomako di la pupeo qua falis til la sulo kun lua gambi en la aero.

Vi imaginez la impertinenta e bruisoza ridego da la pueri vidante la ceno. Ma la mikra viro nule ridis. Kun afableso lu proximigis su a la rebela asno e simulante kisar la animalo, ilu arachis per ilua denti duima orelo dextra di la asno.

Dume Pinochio staceskis furioza de la sulo, saltis e falis kavalke adsur la lumbo di la asno. La salto esis tante bela ke la pueri ne plus ridis ma klameskis: "Vivez Pinochio !" e samatempe li sencese aplaudis lu.

Ye ta instanto, la asno subite levis lua dopa gambi e violente pedo-frapis la pupeo qua falis adsur amaseto de gravio meze la voyo.

Itere explozis ridego, ma la mikra viro vice ridar sentis tante granda amo a la asno ke ilu kisis olu ed arachis duima orelo sinistra di la asno. Pose ilu dicis a la pupeo:

-Itere kavalkez la asno, e vu nulo timez. Ta asno havis ulo en lua kapo, ma me dicis paroli aden lua oreli e do me esperas ke lu esos mansa e rezonoza.

Pinochio kavalvis la asno e la dilijenco moveskis; ma dum la voyajo adsur la gravioza voyo la pupeo kredis audar debila voco, preske neaudebla, olqua dicis a lu:

-Senraciona puero ! Vu volis agar segun vua volo, ma vu repentos agir tale.

Pinochio, kelke pavorigita, regardis addextre ed adsinistre por savar qua esas la parolinto, ma lu vidis nulu: la asni galopadas, la dilijenco tiresas da la asni, la pueri esas dormanta en la dilijenco, Mecho ronkadas quale muso e la mikra viro, sidanta sur la benko kantetis:

Omni dumnokte dormas,

me dormas nulatempe...

Pos trairado de mikilometro itere Pinochio audis la debila voceto olqua dicis a lu:

-Stulta puero ! Savez ke la pueri qui vice studiar, asistar a la skolo, ed atencar la libri e la docisti, preferas sencese ludar dum la tota jorno, fine repentos agir tale. Me savas to tre bone pro experienco... yen pro quo me povas avertar vu ! Balde venos dio en qua vu ploros quale me nun ploras... ma lore nula regreso esos posibla !

Lor askoltar ta susuranta paroli, la pupeo tote pavorigita, saltis de la dorso di la asno ad olua kapo, e sizis olua muzelo. Imaginez la vizajo di Pinochio kande lu vidis ke la asno esis ploranta... ed olu ploris quale puero !

-He, mikra viro ! -klamis Pinochio a la dilijenco-duktisto-. Ka vu savas quo eventas ? Ta asno ploras !

-Lasez plorar la asno, lu povos ridar future.

-Ka vu anke docis lu parolar?

-No, lu ipsa lernachis ula paroli, pro ke dum tri yari lu vivis kun dresita hundi.

-Povra animalo !

-Bone, bone -dicis la mikra viro-, ni ne disipez nia libera tempo observante ploranta asno. Kavalkez la asno e ni durez la voyajo, la nokto esas fresha e la voyo longa.

Pinochio obediis silence, la dilijenco kuradeskis; e ye la jornesko li arivis a la Lando di la Ludili. Ta lando esas tote diferanta kam la cetera landi di la mondo. Olu habitesis da pueri, nur da pueri evanta de ok yari til dek e quar yari. Sur la stradi sempre esis joyo, bruiso e lauta parolado di pueri, ta bruisego suficis por foligar irgu. Bandi de pueri esis omnaloke; ula pueri ludis per ludo-kubi, per baloneti, per ludo-karti,... altri saltis super ludo-kordi, kavalkis ligna kavali, duktis velocipedi, persequis inter su, retro-saltis, turno-saltis, promenis per lia manui kun la gambi en la aero, travestiis su quale komikisti, recitis, kantis, siflis, kriis, aplaudis, ridis, imitis la klukado di hanino ovifanta... do la bruisego esis tante forta ke onu preske devis tamponizar la oreli por ne divenor surda. En omna placi esis mikra stofa teatro-baraki plena de pueri dum la tota jorno, ed en la parieti di la edifici onu povis lektar stranja skriburi: Fifez lalu dili ! (vice Vivez la ludili !), Nine bezonaskoli ! (vice Ni ne bezonas skoli !), Foriges lari metriko ! (vice Forigez la Aritmetiko !), e plusa tale.

Pinochio, Mecho e la cetera pueri qui voyajis kune, lor la arivo di la dilijenco a ta marveloza lando, nemediate intermixis su kun la habitanta pueri, e ye poka minuti pose li bone interamikeskis; ton onu facile komprenas. Kad esas posibla feliceso plu granda?

Tale, en sencesa amuzo, pasis tre rapide la hori, la dii e la semani.

-Ha ! Quante bela esas ta vivo-maniero ! -dicis Pinochio sempre ke lu hazarde renkontris Mecho.

-Ka me ne esis certa ? -dicis Mecho-. E vu ne volis venar adhike ! E vu intencis retroirar a la hemo di Feino e disipar vua tempo en skolo !... Danke mea konsili vu ne plus jenesas da libri nek da skoli ! Nur la vera amiki esas kapabla konsilar tante bone !

-Certe, Mecho, Se nun me esas tote felica puero, to esas pro vua helpo. Ka vu savas quon dicis la docisto pri vu? Lu sempre dicis a me: "Vu ne amikeskez la raskalacho Mecho, nam lu ne esas bona kompano, e lu nur povas donar mala konsili a vu"...

-Povra docisto ! -dicis Mecho, agitante lua kapo-. Me bone savas ke lu ne prizis me, e lu esis felica pro kalumniar me, ma me esas tante jeneroza ke me pardonas lu !

-Granda anmo ! -dicis Pinochio dum ke lu amoze embracis lua amiko e kisis ilua fronto.

Depos kin monati de vivo-maniero ociema, ludante dum la tota jorno, sen lektar mem un libro e sen asistar a skolo, ye ula dio matine Pinochio vekis e lu recevis desagreabla surprizo olqua multe malhumorigis lu.