Chapitro XXV

Pinochio promisas a Feino esar bona e studiema, nam lu ne plus volas esar pupeo ma divenor bona puero.

Unesme la muliero dicis a Pinochio ke elu ne esas Feino di qua hararo esas blua; ma fine pro ke elu deskovresis e ne plus volis durar la inocenta mentiajo, lu savigis a Pinochio la verajo.

-Kerla pupeo ! Quale vu savis qua esas me ?

-Mea amo a vu savigis lo da me.

-Ka vu memoras... ? Lor vua departo me esis puerino e nun me esas muliero, mem me povus esar vua matro.

-To felicigas me, nam tale me nomizos vu "matro" vice "fratino". Depos multa tempo me volas havar matro, quale la cetera pueri... Ma quale vu kreskis tante rapide?

-To esas sekretajo.

-Montrez olu a me, anke me volas plugrandeskar; ka vu ne vidas ke me esas mikra ?

-Ma vu ne povas kreskar ! -dicis Feino-.

-Pro quo ?

-Pro ke la pupei kreskas nulatempe. Li naskas kom pupei, vivas kom pupei e mortas kom pupei.

-Ho ! Me ne plus volas esar pupeo ! -klamis Pinochio-. Me ja volas esar persono quale la altri...

-E vu divenos persono, se vu sucesas meritar lo..

-Ka certe ? E quon me devas facar por meritar lo ?

-Facila laboro: esez bona puero.

-Ka me ne esas bona puero ?

-Tote no ! La bona pueri esas obediema, ma vu...

-Me nulatempe esas obediema.

-E la bona pueri prizas esar studiema e laborema, ma vu...

-Me esas ociera e vaganto dum la tota yaro.

-La bona pueri sempre dicas veraji, ma vu...

-Me sempre mentias.

-La bona pueri volunte asistas la skolo...

-E pensar pri irar a la skolo dolorigas mea korpo. Ma depos nun me volas chanjar mea vivo.

-Ka ton vu promisas a me ?

-Ton me promisas a vu. Me volas esor bona puero e konsolacar mea patro... Ube esas mea povra patro ?

-Me ne savas lo.

-Ka fortunoze me povos itere vidar ed embracar ilu ?

-Me preske esas certa.

Lor la respondo di Feino, kontenta Pinochio prenis elua manui e kiseskis olin tante entuziasmoze ke lu aspektis kelke fola. Pose lu levis lua kapo e dum dolca regardo ad elu la pupeo questionis:

-Dicez a me, kara matro, ke do esas mentiajo vua morto.

-Evidente -respondis ridetanta Feino-.

-Se vu savus quante granda esis mea kordio-doloro lor lektar "Hike jacas...".

-Me savas lo, e do me pardonis vu. la sincereso di vua doloro komprenigis da me ke vua kordio esas bona, e la pueri di qua kordio esas bona, malgre esar kerla e kelke desobediema, povas uladie retrovenar a la apta voyo. Yen pro quo me venis adhike por serchar vu e me esos vua matro...

-To esas ecelanta ! -klamis saltanta Pinochio pro joyo-.

-Vu esos sempre obediema a me.

-Volunte ! Volunte ! Volunte !

-De morge -dicis Feino- vu itere asistos la skolo.

Subite la joyo di Pinochio kelke deskreskis.

-E vu selektos mestiero agreabla a vu.

Pinochio divenis serioza.

-Quon vu susuras inter vua denti ? -questionis la kelke deskontenta Feino.

-Me dicis... -balbutis nelaute la pupeo- ke forsan ja esas tarda por asistar la skolo.

-No, no, no, vu ne obliviez ke nulatempe esas tarda por lernar ulo en skolo.

-Ma me ne volas laborar...

-Pro quo ?

-Pro ke laborar esas fatiganta.

-Kara filio mea -dicis Feino-, ti qui ton dicas sempre finas lia vivo en karcero od en hospitalo. Singlu, richa o povra, mustas facar ulo profitoza en ta mondo, do laborar. Atencez ke la ociado ne kaptez vu ! La ociemeso esas maxim leda maladeso ed onu devas maxim rapide kuracar olu, de la puereso; altramaniere esos nekuracebla en la adulti.

Ta vorti da Feino arivis a la kordio di Pinochio, qua subite e vivace levis lua kapo ad elu e dicis a Feino:

-Me studios en la skolo, laboros ed esos obediema a vu, nam me esas tote tedita da mea vivo kom pupeo e me intencas maxim sincere divenar puero. Ton vu promisis a me, ka no ?

-Me promisis to a vu, ma nun omno dependas de vua konduto.