Chapitro XXIV

Pinochio arivas a la insulo di la abeli laborema ritrovas Feino.

La espero pri povar salvar lua povra patro, kurajigis Pinochio qua natadis dum la tota nokto.

E ta nokto esis hororoza ! Pluvegis, grelis, tondris e la fulmini esis tante lumoza ke la nokto aspektis jorno.

Ye la jornesko lu povis vidar ne fora insulo, tote sola meze la oceano. Lore lu pluse esforcis ye la natado intence proximigar su a la plajo, ma sensucese. Singla ondo lansis lu ad altra ondo, e tale pluse quale se lu esus ligneto o palieto. Fine fortunoze ondego lansis lu hazarde adsur la sablo di la plajo.

La frapo esis tante forta ke lor la shoko adsur la sulo omna lua kosti e junturi krakis, ma lu konsolacis su balde e dicis:

-Fine me eskapis de mortigiva danjero !

Dume, pokope la vetero kalmeskis ed aparis splendida suno, e la maro-surfaco tranquiligeskis.

Lore la pupeo extensis lua vesti por tale sikigesor da la suno, e lu regardeskis a la vasta maro serchante omnaloke kanotacho kontenanta vireto. Ma pos detaloza observado lu nur vidis la cielo, la maro ed ula segli tante fora de lu ke oli aspektis mushi.

-Se adminime me savus la nomo di ta insulo ! -lu dicis a su-. Se adminime me savus ka ta insulo habitesas da afabla personi, to esas, da personi qui kustumale ne pendigas pueri de branchi di arbori ! Ma a qua persono me ton povus questionar se sur ta insulo esas nulu ?

Pensar ke lu esis sola, sola, sola, meze ta deshabitita lando produktis melankolio tante granda a lu ke lu preske ploreskis. Subite lu vidis natanta fisho proxim la maro-bordo. La fisho natis tranquile kun lua kapo exter la aquo.

Pro ke Pinochio ne savis la nomo di la fisho, la pupeo klamis a lu:

-He ! Sioro fisho ! Ka me povas dicar un vorto a vu ?

-Anke du vorti ! -respondis la fisho, olqua vere esis delfino, probable la maxim afabla e polita en la tota mari ed oceani.

-Voluntez dicar a me se en ta insulo esas landi ube onu povas manjar ulo sen timar esor manjita.

-Certe oli existas -respondis Delfino-. Vu trovos un ek tala landi ye ne fora disto de hike.

-Quala voyo me devas trairar por irar a ta lando ?

-Unesme vu devas trairar ta adsinistra voyeto, e marchar adsur olu rekte adavane, sempre dop vua nazo. Neposibla misirado.

-Voluntez respondar a questiono; ka vu, qua dum la nokto e la jorno promenas en la maro, hazarde trovis kanotacho kun mea patro en olu ?

-E qua esas vua patro ?

-Lu esas la maxim bona patro di la mondo, e me esas la maxim mala filio existebla.

-Pro la tempesto dum la antea nokto -respondis Delfino- la kanotacho sinkus en la maro.

-Ed, ube esas mea patro ?

-Maxim probable lu devoresis da la teroriganta Sharko qua depos ula dii ante nun semas la extermino e la dezoleso en ta maro.

-Ka Sharko esas tre granda ? -questionis Pinochio qua tremeskis pro pavoro.

-Ka granda ?... dicis Delfino-. Me savigas da vu ke Sarko esas plu granda kam kin-etaja domo, e lua boko esas tante larja e profunda ke olu povus glutar senprobleme kompleta treno kun lua lokomotivo !

-Hororo ! -klamis la pavorigita pupeo qua rapide vestizis su e dicis a Delfino:

-Til rivido, sioro fisho ! Exkuzez mea jeniva questioni, e mil foyi me dankas vua afableso !

Pos adiar Delfino, Pinochio departis e tante rapide lu marchis sur la voyeto ke fakte lu kuris. Singla bruiseto olquan lu audis turnigis lua kapo addope pro timo vidar la persequanta Sharko teroriganta di qua boko esas tam granda kam kinetaja domo e pluse kontenanta treno.

Lu arivis, pos mihora marchado, a landeto di qua nomo esas "Lando di la laborema abeli". Sur olua stradi personi-amaso marchadis de loko ad altra por atencar sua aferi. Omni esis laboranta, omni havis ulo facenda. Mem per augmentiva lupo onu ne povus trovar ociero nek vaganto.

-Certe -subite dicis la ociera pupeo- ta lando ne esas apta por me ! Me ne naskis por laborar !

Dume la hungro tormentis lua stomako pro ke lu nulon manjabis depos duadek e quar hori, nek pladedo de karubi. Quon agar ?

Lu nur povis desaparigar la hungro per du manieri, la unesma esis serchar laboro e la duesma mendikar ula moneto-peci o mem pano.

Por Pinochio pregar almono esis shaminda laboro; lua patro sempre dicis a lu ke nur la oldi e la maladi darfas esar mendikanta. En nia mondo la vera povri, qui meritas helpado e kompateso, esas ti qui pro oldeso o maladeso ne povas ganar la singladiala pano per lia laboro. La cetera personi mustas laborar, e ti qui ne laboras lore li hungras.

Ye ta instanto sur la strado pasis sudorifanta ed anhelanta viro qua tiris du charioti plena de karbono.

Segun Pinochio ilua aspekto esis ta di bona persono, do la pupeo proximigis su ad ilu e kun shamoza regardo adsule dicis nelaute a la viro:

-Ka vu esus tante karitatema ke vu donus a me moneto-peco ? Me morteskas pro hungro.

-Ne un moneto-pecon -respondis la karbonisto- ma quar me donos a vu se vu helpas me tirar ta du charioti a mea domo.

-Nulakaze ! -respondis la ofensita pupeo-. Me nulatempe tiris charioto, me nulatempe laboris kom tiranta asno !

-Plu bone por vu ! -respondis la karbonisto-. Lore, puero, kande vere vu esos mortonta vu manjez du lonchi de vua superbeso, ed atencez ne male digestar oli.

Poka minuti pose pasis sur la strado masonisto qua portis sur lua shultro korbon kontenanta kalko.

-Sioro mea, ka vu esas tante karitatema ke vu donos moneto-peco a povra puero qua ocitas pro hungro ?

-Plezuroze ! -respondis la masonisto-. Helpez me portar kalko e vice un moneto-pecon me donos a vu kin.

-Ma la kalko esas pezoza ! -respondis Pinochio-. E me ne volas fatigar me.

-Se vu ne volas fatigar vu, lore juez vua ocitado e profitez olu.

Dum la sequanta mihoro pasis avan Pinochio plu multa kam duadek personi, ed ad omni Pinochio pregis almono; ma omni respondis a lu:

-Ka vu ne shamas ? Vice esar ociera sur la strado, vu irez serchar laboro por ganar la pano !

Fine pasis bona muliero portanta du kruchi de aquo.

-Ka vu, bona muliero, permisos a me drinkar aquo de vua krucho ? -dicis Pinochio qua morteskis pro dursto-.

-Drinkez, puero -dicis la muliero qua pozis la kruchi adsur la sulo-.

Pinochio drinkis tante multe kam sponjo, pose dum ke lu sikigis lua boko lu dicis a la muliero:

-La durston me jus desaparigis ! Anke me volus desaparigar la hungro !

La bona muliero, lor audar la vorti da Pinochio, dicis a la pupeo:

-Se vu helpas me portar krucho a mea domo lore me donos a vu pano.

Pinochio regardis la krucho e nek dicis "yes" nek dicis "no".

-E kun la pano me donos a vu bona pladedo de koquita florokaulo kun oleo e vinagro -pluse dicis la muliero-.

Pinochio itere regardis la krucho e nek dicis "yes" nek dicis "no".

-E pos la florokaulo me donos a vu saporoza kuko plenigita de dolca kremo.

Lor askoltar ta dolca ofro, Pinochio ne plus povis refuzar helpar la muliero, do lu dicis:

-Me portos krucho a vua domo !

La krucho esis tre pezoza, e la pupeo sen suficanta forci en lua manui, decidis portar olu sur lua kapo.

Ja che la muliero, elu sidigeskis Pinochio avan tableto e pozis sur olu pano, koquita florokaulo kondimentizita e dolcajo. Pinochio ne manjis la nutrivi, ma devoris oli. Lua stomako semblis chambro vakua e deshabitita depos kin monati.

Pokope la furioza hungro di Pinochio desapareskis, e la pupeo levis lua kapo por gratitudar la nutrivi a lua bonfacanta; ma lu ankore ne levis tote lua kapo a la muliero e lu dicis pro surprizo "Ho !" e lu restis senmova, kun lua okuli tote apertita, la forketo en la aero e la boko plena de pano e florokaulo.

-Pro quo ta surprizo ? -questionis la ridanta muliero.

-Vu... -respondis balbutanta Pinochio- vu... vu... vu samaspektas... vu samaspektas... yes, yes, yes... la sama voco... la sama okuli... la sama hararo... yes, yes, yes... anke la sama hararo blua... Ho, kara Feino ! Dicez a me ke vu vere esas mea kara Feino ! Ne vu pluse plorigez me ! me tante multe ploris...

E dum ke Pinochio parolis tale, lu ploreskis tote desesperita e kun lua genui sur la sulo lu embracis la genui di ta misterioza muliero.