Chapitro XXIII

Pinochio ploras pro la morto di la belega yunino di qua hararo esas blua; pose lu trovas kolombo olqua portos lu a la maro-bordo, ed ibe lu plunjas en la maro por helpar lua patro Jepeto.

Apene Pinochio liberigesis de la vexanta koliaro qua cirkondis lua kolo, lu fugis tra la agri sen haltar lua kurado til ke lu arivis a la precipua voyo duktanta a Feino-dometo.

Ja sur ta voyo lu turnis lua kapo e regardis la dopa e fora bosko ube maxim desfortunoze lu trovis Foxo e Kato; lu vidis inter la cetera arbori la granda brancharo di la Granda Querko ube lu pendesis de lua kolo; ma malgre detaloza observado lu ne sucesis trovar la dometo di la belega yunino di qua hararo esas blua.

Lore lu presentis ulo, ulo trista, e do lu kureskis per omna forci havanta en lua gambi, e poka minuti pose lu arivis a la prato ube stacis la dometo. Ma la blanka dometo ne plus esis ibe. Esis, vice dometo, enskriburo sur plata marmoro. Onu povis lektar texto per mayuskula literi:

Vi bone povas imaginar la enorma ed afliktanta surprizo a Pinochio kande lu parlektis la enskriburo.

Lua senforca korpo falis a la sulo, e sur la funerala marmoro, olquan lu kisadis, lu ploreskis. Dum la tota nokto lu ploris sencese, e ye la sequanta matino, dum la jornesko, lu duris plorar malgre ke lua okuli ne plus povis lakrimifar. Lua lamenti e krii esis tante forta e stridanta ke omna vicina kolini retrosendis la eko.

Dum la plorado lu dicis:

-Ho, belega Feino ! Ho, kara fratino mea ! Pro quo vu mortis ? Pro quo me ne mortis vice vu, nam me esas tante mala e vu esis tante bona ? E mea patro, ube lu esas? Ho, kara Feino, dicez a me ube me povas renkontror mea patro, nam me volas esar apud lu, ed abandonar lu nulatempe, nulatempe, nulatempe !... Ho, kara Feino, dicez a me ke vu vere ne esas mortinta !... Se vu vere amas me... se vu vere amas vua fratuleto, lore rivivigez vu e venez apud me ! Ka ne dolorigas vua kordio vidar me tote sola, abandonita da omni ? Se nun arivas la asasinisti li pendigos me itere de brancho di la Granda Querko e do me mortos neremedieble ? Quon me agos tote sola en la mondo ? Nun, ke me perdis vu e mea patro, qua nutros me ? Ube me dormos dum la nokto ? Qua donos a me nova jaketo ? Esas certe dezirinda mea morto ! Yes, me volas mortar ! Aye ! Aye ! Aye !...

Dum ta desesperita lamentado lu intencis plurafoye arachar lua hari, ma pro ke oli esis ek ligno lu ne povis kelke konsolacar su per, adminime, despektar su.

Ye ta instanto granda fluganta kolombo pasis super lu e kun lua ali tote extensita olu haltis la flugado e klamis de granda alteso:

-Dicez a me, puero, quon vu agas sur la sulo ?

-Ton vu povas vidar, me esas ploranta ! -dicis Pinochio qua levis lua kapo a ta voco e sikigis lua okuli per maniko.

-Dicez nun a me -dicis pluse la kolombo-, ka vu ne konocas hazarde kompano di vu di qua nomo esas Pinochio ?

-Ka Pinochio ? Ka vu dicis Pinochio ? -repetis la stacanta pupeo-. Me esas Pinochio !

La kolombo, lor audar la respondo, flugis rapide adinfre e tervenis apud Pinochio. Lu esis plu granda kam dindo.

-Lore ka vu anke konocas Jepeto ? -questionis la kolombo a la pupeo-.

-Ka me konocas... ? Lu esas mea povra patro ! Ka lu parolis a vu pri me ? Ka vu portos me apud lu ? Ka lu ankore esas vivanta ? Esez karitatema, voluntez respondar mea questioni ! Ka vivanta ?

-Ye tri dii ante nun me vidis lu sur plajo, an la maro-bordo.

-Quon lu facis ?

-Lu tote sola konstruktis kanoto por trairar la oceano. Ta povra viro trairas la mondo depos quar monati por trovar vu, ma pro ke lu til nun ne sucesis ye la serchado, lore lu intencas serchar vu en la fora landi di la Nova Mondo.

-Quante distas ta plajo de hike ?

-Per plu kam mil kilometri.

-Mil kilometri ! Ho, kolombo, me esus maxim felica se me havus ali quale la vua !

-Me portos vu adibe, se vu konkordas.

-Quale vu portos me ?

-Sidita kavalke sur mea dorso. Ka vu esas tre pezoza ?

-Ka me esas pezoza ? Tote no ! Me esas tam lejera kam plumo.

E nemediate Pinochio saltis adsur la kolombo, kavalkis olu e klamis tre kontenta:

-Galopez ! Galopez, kavalo, nam me volas arivar a la destino tam balde kam posibla !

La kolombo flugeskis e pos poka minuti olu flugis tante alte ke lu preske tushis la nubi. De ta granda alteso la kurioza pupeo regardis adinfre ma lu sentis pavoro e vertigo tante granda ke por ne falar a la sulo lu forte sizis per lua manui la plumi di la kolo di lua plumoza kavalo.

Dum la tota jorno li sencese flugis. Ye la noktesko la kolombo dicis:

-Me tre multe durstas !

-E me tre multe hungras ! -dicis Pinochio-.

-Ni haltez nia flugado e tervenez en ta kolombeyo; pose ni duros la voyajo por arivar a la plajo morge ye la jornesko.

Li eniris la dezerta kolombeyo, ube li fortunoze trovis poto kontenanta aquo e korbeto plena de karubi.

Nulatempe Pinochio povis manjar karubi, nam oli esis nauzeiganta a lu e dolorigis lua stomako, ma dum ta nokto lu manjis karubi til komplete plenigar lua stomako. Kande preske omna karubi manjesis, Pinochio dicis a la kolombo:

-Me nulatempe kredus ke la karubi esas tante saporoza !

-Onu devas aceptar -dicis la kolombo- ke kande onu tre multe hungras ed esas nulo manjebla kam karubi, lore oli esas saporozega. La hungro ne esas kapricoza nek selektema !

Pos ta repasteto li departis a la maro-bordo. Ye la jornesko li arivis a la plajo. La kolombo pozis Pinochio adsur la sablo e nemediate departis flugante e desaparis en la cielo, sen vartar la gratitudo de Pinochio pro olua bona ago.

Sur la plajo esis multa personi qui kriadis e gestadis a la maro.

-Quo eventis ? -questionis Pinochio ad oldino.

-Kompatinda patro, qua perdis lua filio, navigas en kanotacho a la altra maro-rivo por serchar ta filio; ma hodie la maro esas tante netranquila ke olu balde naufrajigos la kanotacho...

-Ube esas la kanotacho ?

-Ye tre fora disto, adube me signizas per mea fingro -dicis la oldino, qua montris a Pinochio la kanotacho olqua esis tante mikra pro videsar de granda disto ke olu aspektis vakua nuco-mishelo kontenanta mikrega vireto.

Pinochio regardis atence a la kanotacho e subite lu klamis maxim laute:

-Lu esas mea patro ! Lu esas mea patro !

Dum la kriado da Pinochio ondegi sencese frapis violente la kanotacho olqua dum ula tempo desaparis sub la ondi e dum altra tempo itere flotacis. Pinochio, sur alta roko advokadis lua kara patro per lua nomo e sencese movis lua brakii, nazotuko e mem lua boneteto.

Semblis ke, malgre la enorma disto a la plajo, Jepeto rikonocis lua filio nam anke lu desmetis lua boneto ed agitis olu, e tale lu salutis e komprenigis a Pinochio ke kun plezuro lu retrovenus a la plajo, ma la enorma ondi impedis a lu remar por proximigar su a la maro-bordo.

Subite ondego desaparigis la kanotacho. Omni vartis olua riflotacado, ma sensucese.

-Povra viro ! -dicis lore la peskisti qui esis sur la plajo; e susurante singlu retroireskis triste a lua domo.

Ma li audis desesperita krio e lor turnar lia kapi, li vidis krianta puero qua de alta roko plunjis en la maro:

-Me volas salvar mea patro !

Pro ke Pinochio esis ligna pupeo lore lu facile flotacis e natis same kam fisho. Dum la natado ulafoye lu desaparis sub la maro-surfaco pro la forta ondi, altrafoye esis videbla sur la aquo gambo o brakio. Sempre lu forigis de la bordo-maro til ke lu ne plus esis videbla.

-Kompatinda puero ! -dicis lore la rijuntita peskisti qui esis sur la plajo; e susurante prego li retroiris a lia domi.