Chapitro XXI

Pinochio kaptesas da rurano, ilqua obligis la pupeo laborar kom gardista hundo en ilua haneyo.

Pinochio, ton vu povas facile imaginar, ploreskis, krieskis e protesteskis, ma la plorado e kriado esis neutila nam nula domo esis en la cirkumaji nek ulu marchis survoye. Nokteskis. Pro la gambi-doloro da la opresanta kaptilo e pro timar esar sola sur la agro dum la obskura nokto, la pupeo esvaneskis. Subite lampiro flugis super lua kapo, e la pupeo dicis a lu:

-Kara lampiro ! ka vu povus liberigar me de ta doloriganta kaptilo ?

-Povra puero ! -dicis la lampiro, qua haltis lua flugado e kompatanta regardis la pupeo-. Quale ta feraji kaptis vua gambi ?

-Me eniris ta viteyo por prenar du grapi di ta saporoza vito-beri...

-Ka la vito-beri esas vua ?

-No...

-Qua docis vu pri furtar to quon proprietas altri ?

-Me hungris...

-La hungro, kara puero, ne permisas furtar la proprietaji di altri.

-Certe ! Certe ! -klamis ploranta Pinochio-. Ma me ne plus ton facos !

Ye ta instanto la konversado interruptesis da susuranta bruiso da proximiganta pazi. La viteyo-proprietanto silence proximigis a la kaptilo por savar ka fortunoze kaptesis ula ek la fuini qui dum la nokto devoras ilua hani.

Lu maxim multe surprizesis pro vidar, per lanterno, puero vice fuino en la kaptilo !

-Ha ! Yuna furtisto ! -dicis la kolerizita rurano-. Vu esas la hani-furtisto !

-Me ne esas furtisto ! Me ne esas furtisto ! -klamis singlutanta Pinochio-. Me eniris la viteyo por prenar du grapi... !

Ta qua furtas grapi anke esas kapabla furtar hani. Me donos leciono a vu olquan vu nulatempe oblivios !

La rurano apertis la kaptilo e sizis la kolo di Pinochio. Tale, pendanta de lua kolo la pupeo portesis a la hemo di la rurano, same kam onu portas alaktanta mutono.

En lua hemo, la rurano jetis la pupeo a la sulo e presis lua kolo.

-Nun ja esas nokto e me volas dormar. Morge me punisos vu pro la furto. Til lore vu laboros kom gardista hundo, nam la hundo qua gardis la domo dum la nokto mortis hodie.

Jus ton lu dicis, jus ton lu facis. La rurano, por evitar la eskapo di la pupeo, nelaxe akrochis koliaro kun latuna pikili cirkum la kolo di Pinochio, e la koliaro ligesis per fera kateno longa a muro.

-Se dum la nokto pluveskas -dicis la rurano- vu darfas jacar en ta ligna hundo-dometo, sur la sulo esas la palio-lito olquan mea povra hundo uzis dum quar yari. E se desfortunoze la furtisti venas dum la nokto lore ne vu obliviez apertar vua oreli ed aboyar.

Pos ta lasta impero la rurano eniris lua domo e klozis la pordo per klefo. La povra Pinochio restis sur la sulo, plu mortinta kam vivanta pro la koldeso, la hungro e la pavoro. Ulafoye lu prenis desesperita la koliaro e plorante dicis:

-Ton me meritas ! Certe ton me meritas ! Me volis esar poltrona, vaganta... me volis obediar la mala konsileri e pro to omno la desfortuno persequas me. Se me esabus bona puero, se me volabus studiar e laborar, se me restabus kun mea povra patro en la hemo lore me ne esus hike, meze agro, laboranta kom gardista hundo che rurano. Ho ! se me povus rinaskar !... Ma to ne esas posibla, e me devas esar pacienta!

Pos ta liberiganta vorti, olqui ekiris lua kordio, lu eniris la ligna hundo-dometo e dormeskis.