Chapitro XI

Manjasfairo sternutas e pardonas Pinochio, qua salvas la vivo di lua amiko Arlekino.

Manjasfairo (ta esas la nomo di la pupeestro) aspektis teroriganta viro, precipue pro lua nigra barbo qua parkovris lua pektoro, ventro e gambi, ma advere lu ne esis mala. Pruvo esas ke kande lu vidis desesperita Pinochio qua sencese klamis : "Me ne volas mortar, me ne volas mortar!" lore lu emocigis, e bruisoze sternutis.

Afliktita Arlekino, di qua okuli humidigeskis, subite montris joyo e dicis nelaute a Pinochio :

-Bona novajo, frato ! Manjasfairo sternutis, e lo montras ke lu kompatas vu, do vu ja esas sekura, sen morto-danjero.

Kustumale la personi, qui kompatas altri, ploras od adminime simulas sikigar lia okuli; ma tote kontree Manjasfairo takaze sternutas. Singlu montras lua sentiva kordio ulamaniere.

Pos sternutar, la pupeestro itere montris terorigiva gesto, e dicis laute a Pinochio :

-Vu ne plus plorez ! Vua lamenti destranquiligas mea stomako... me sentas ulo... cis ! cis ! -e lu sternutis dufoye-.

-Saneso ! -dicis Pinochio-.

-Danko ! Quale standas vua genitori ? Ka bone ? -questionis Manjasfairo-.

-Yes, mea patro standas bone, ma me nulatempe konocis mea matro.

-Se me jetus vu a la fairo lore lo tre multe deskontentigus vua olda patro ! Povra oldulo ! Me lun kompatas ! cis ! cis ! cis ! -e lu sternutis trifoye-.

-Saneso ! -dicis Pinochio-.

-Danko ! Ma anke me esas kompatinda, videz, me ne havas suficanta ligno por tote rostar ta mutono, e tarelate vu esabus tre utila ! Ma quale agar ? Me vun kompatis ! Me esez pacienta ! Vice vu, me jetos a la fairo altra pupeo di me. He, jendarmi !

Pro ta advoko subite aparis du ligna jendarmi, alta e tenua, kun lia kasketi sur lia kapi e lia sengaina sabri enmanue. Lore Manjasfairo dicis a li per imperema voco :

-Arestez Arlekino, e pose, bone ligita, jetez lu a la fairo ! Mea mutomo devas rostesar korekte !

Vi povas supozar la timo-gesto di la vizajo di Arlekino ! Lu tante multe pavoris ke lua tremanta gambi ne plus povis sustenar lua korpo, do lu falis neeviteble a la sulo.

Afliktita Pinochio genupozis su avan la pedi di Manjasfairo e humidigante lua longa barbo per sencesa plorado dicis a la pupeestro :

-Esez pia, sioro Manjasfairo !

-Hike esas nula sioro ! -dicis malhumoroze la pupeestro-.

-Esez pia, kavaliero...!

-Hike esas nula kavaliero !

-Esez pia, ecelenco...!

Kande Manjasfairo audis la vorto "ecelenco", lore lua vizajo lumifeskis e lua aspekto divenis plu agreabla.

-Bone, quon vu volas ?

-Pardonez la povra Arlekino !

-To esas neposiblajo ! Se me pardonas vu lore me devas jetar lu a la fairo vice vu. Me ne prizas la mutono mi-rostita.

-Do, takaze -dicis superbe stacanta Pinochio, qua jetis lua kruma boneteto a la sulo- me ya savas quon me devas facar ! Jendarmi, ligez me e jetez me a la ardoranta brezi ! Me ne konsentas ke mea amiko Arlekino mortez vice me !

Ta brava vorti da Pinochio plorigis omna pupei. La ipsa jendarmi, malgre esar ligna, afliktite ploris.

Manjasfairo unesme montris malhumoroza gesto, ma pokope lu afliktesis da la vorti da Pinochio, ed itere sternutis. Lu kinfoye sternutis bruisoze. Fine lu extensis lua brakii a Pinochio e dicis :

-Vu esas bona puero ! Venez embracesar e kisez me !

Pinochio kuris a lu, e klimis quale skurelo adsur la longa barbo e kisadis la extremajo di la nazo di Manjasfairo.

-Do, ka vu pardonas me ? -dicis Arlekino per debila voco, preske neaudebla-.

-Vun me pardonas ! -respondis Manjasfairo, qua sospiris e movis lua kapo-. Me devas esar pacienta ! Rezigno ! Dum ta nokto me manjos mirostita mutono, ma ye altra nokto altro brulesos...!

Jus Manjasfairo pardonis Arlekino, omna pupei kuris a la ceneyo, acendis la kandeli quale dum la gala-spektakli, e danseskis e salteskis. Dum la jornesko li duris dansar.