Chapitro X

La teatro-pupei rikonocas lia frato Pinochio, ed oli maxim kordiale salutas lu. Ma dum ta bonveno-festo la pupeestro Manjasfairo arivas, e Pinochio riskas ne bone finar lua aventuri.

Kande Pinochio eniris la pupei-teatro ibe preske eventis revoluciono. La kurteno esabis levita e la spektaklo ja komencabis. Sur la ceneyo Arlekino e Pulcinelo, segun lia nevariebla kustumo, interdiskutas ed intencas interfrapar per manuo e bastono.

La spektanti sencese ridas laute pro vidar la disputado di ta pupei, qui aspektis vera personi a la okuli di la spektanti.

Subite Arlekino tacis e lu extensis lua brakio e lua indexo a la spektanti. Lore lu dicis emocigita :

-Ho ! Quon me vidas ? Deo di la cielo ! Ka nun me revas o me esas vekigita ? Yes ! Lu esas...! Lu esas Pinochio ! Pinochio !

-Certe lu esas Pinochio ! -klamis Pulcinelo-.

-Yes, yes, lu esas Pinochio ! -klamis siorino Rosauro, qua subite aparis de la fundo di la ceneyo.

-Lu esas Pinochio ! Lu esas Pinochio ! -klamis kune omna pupei, qui saltis ek la dopceneyo-. Lu esas Pinochio, nia frato Pinochio !

-Vivez Pinochio ! Vivez !

-Pinochio, venez apud me ! -klamis Arlekino-. Venez embracesar da vua ligna frati !

Lor ta afabla invito, Pinochio saltis de la fundo di la spekteyo a la unesma stuli-serio, pose adsur la kapo di la orkestro-direktisto, e fine adsur la ceneyo.

Nulu povas imaginar la nombroza embraci e frapeti adsur dorso, maxim sincera e fratala, a Pinochio da la aktori. Ta spektaklo esis emociganta. Ma la nepacienta spektanti ne plus prizis la haltigo ma la rikomenco di la spektaklo, do li krieskis :

-Ni volas la spektaklo, ni volas la spektaklo !

Ta neutila kriadon nulu atencis, nam la pupei, vice durar la spektaklo, kriis e tumultis plu multe kam antee; pluse li portis Pinochio sur shultri kom vera heroo sur la ceneyo.

Lore aparis la pupeestro, enorma e leda viro, di qua aspekto esis timidiganta. Lua barbo esis tam nigra kam inko-makulo, e tam longa ke lu presis olu dum la marchado. Lua boko esis tam granda kam forno-pordo, lua okuli aspektis lumifanta lanterni reda. Lua manuo sizis flogilo ek serpento-felo e foxi-kaudi, olqua frapadis la altra manuo-palmo.

Ta aparo nemediate tacigis la pupei. Onu povus audar la bruiso da fluganta musho. Omna pupei tremeskis.

-Pro quo vu tante multe tumultis che mea teatro ? -questionis la pupeestro a Pinochio per voco tam desagreabla e forta kam ta di ogro.

-Fidez a me, eminenta sioro, me ne kulpas...!

-To suficas ! Ni ja parolos pri to pos la spektaklo ! -dicis la pupeestro, qua sizis Pinochio e portis la pupeo a la dopceneyo. Ibe lu pendis Pinochio de klovo-.

Pos la fino di la spektaklo, la pupeestro eniris la koqueyo, ube ulu rostas saporoza mutono olqua jiras super la fairo. Ma onu bezonis plusa ligno por finar la rostado, do la pupeestro vokis Arlekino e Pulcinelo e dicis a li :

-Portez a me la pendanta pupeo. Lu kreesas ek sika ligno, do lu esas tre apta por brulesor.

Arlekino e Pulcinelo hezitis, ma timidigita da la reda okuli di la pupeestro, li obedieme portis la pupeo a lu. La povra Pinochio agitis su quale anguilo exter la aquo, e sencese lu tote desesperita kriis :

-Patro, salvez me ! Me ne volas mortar, me ne volas mortar...!