Chapitro II

Maestro Cerizo donacas la ligna bloko a lua amiko Jepeto, por taliesor e kreor marveloza pupeo olqua savos dansar, la skermo-arto e retro-saltar.

Tainstante ulu frapis la pordo.

-Enirez ! -dicis la karpentisto per debila voco, sen forco por staceskar su-.

Lore Jepeto, vivoza oldulo eniris la chambro. La pueri surnomizis lu "maestro Vermiceli" intence iracigar lu, pro ke lua flava peruko samaspektis kam vermiceli-amaso. Jepeto tre facile iracigeskas, do timez lua iro ti qui advokos lu per la surnomo maestro Vermiceli !

-Bona matino, maestro Antonio dicis Jepeto-. Quon vu facas sur la sulo ?

-Me docas aritmetiko a la formiki.

-Ecelanta ideo !

-Quo portis vu a mea laboreyo, kara Jepeto ?

-Mea gambi ! Me vizitas vu, maestro Antonio, por demandar ulo a vu.

-Me esas tote pronta por helpar vu -dicis la staceskanta karpentisto-.

-Hodie matine ideo eniris mea kapo.

-Savigez olu da me.

-Me intencas krear bela ligna pupeo; ma olu devas esar marveloza pupeo, qua savos dansar, la skermo-arto e retro-saltar. Kun ta pupeo me trairos la tota mondo por ganar manuedo de pano e glasedo de vino. Quon vu opinionas pri to ?

-Bravo, maestro Vermiceli ! -klamis la voceto de nekonocata origino-.

Kande Jepeto audis ta voco qua klamis ta surnomacho, lore lu redeskis pro iraco, e tam reda kam pimento lu dicis tre iracigita a la karpentisto :

-Pro quo vu ofensas me ?

-Qua ofensas vu ?

-Vu nomizis me “maestro Vermiceli” !

-Ton me ne dicis.

-Forsan me ipsa ton dicis a me! Vu esas ta qua ton dicis !

-No !

-Yes !

-No !

-Yes !

E la interdisputado divenis vera kombato. Kande la kombatinti finis la lukto, li tre malaspektis pro la frapi e skrachi. Maestro Antonio havis enmanue la flava peruko di Jepeto, e la griza peruko di maestro Antonio esis en la boko di Jepeto.

-Retrodonez a me mea peruko ! -klamis maestro Antonio-.

-Retrodonez a me ta di me, e ni bonvenez itere la paco !

La du olda viri rekuperis lia peruki, intershokis lia manui e solene promisis esar sempre bona amiki.

-Do, quon vu demandas a me, kompano Jepeto ?

-Me volas ligno por krear la pupeo, ka vu povas donacar olu a me ?

La maestro Antonio, tre felica, prenis la ligna bloko qua antee pavorigis lu, ma kande lu ofris olu a Jepeto lore la ligna bloko sukusis su e falis de la manui di maestro Antonio a la tibii di la desfortunoza Jepeto.

-Ho ! Yen quale vu donacas ulo a me ! Vu preske kripligas me !

-Me promisas a vu ke me ne jetis la bloko a vu !

-Do ka me ipsa jetis olu a me ?

-La ipsa bloko esas la kulpanta...

-Yes, olu lezis me, ma vu esas ta qua jetis olu a mea gambi !

-Me ne jetis olu a vu !

-Mentianto !

-Jepeto, vu ne insultez me o me dicos “Vermiceli” !

-Asno !

-Vermiceli !

-Bestio !

-Vermiceli !

-Simio !

-Vermiceli !

Jepeto audis la vorto Vermiceli triesmafoye, e tote iracigita lu lansis su adsur la karpentisto, ed itere komencis violenta kombato. Kande la batalio finis lore maestro Antonio ganis du nova skrachuri sur lua nazo, e Jepeto perdis du butoni di lua vestio. Itere li intershokis lia manui e solene promisis esar sempre bona amiki.

Tale Jepeto prenis la bloko, e pos gratitudar ta donacajo a maestro Antonio, lu retroiris kripligita a lua domo.